Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email
ยินดีต้อนรับจร้า ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมบล็อก นิทายสอนเด็ก จากประสบการณ์ที่ผมเล่านิทานให้ลูกสาวฟังก่อนนอนทุกคืน จึงได้รวบรวมนิทานที่ลูกสาวชอบฟังไว้ที่นี่ ไปชมกันเลยครับ

สิงโตกับลาโง่

image
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.........มีสิงโตผู้น่าเกรงขามตัวหนึ่ง มันจะคำรามในเวลาออกล่าเหยื่อ สัตว์ต่างๆ ที่ผ่านมาได้ยินต่างก็หวาดกลัวเเละรู้ว่าเป็นเสียงสิงโต จึงออกตัววิ่งหนีเอาตัวรอดกันเป็นพัลวัล กันไปได้ก่อนที่จะกลายเป็นอาหารสิงโต เจ้าสิงโตได้คิดหาวิธีล่าเหยื่ออย่างไรดี
เจ้าสิงโตจึงได้ทำอุบายไปตีสนิทกับลา ซึ่งไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ แล้วชวนลาออกไปล่าเหยื่อกับตน ลาได้ยินดังนั้นก็ดีใจเป็นยิ่งนักที่ได้เป็นเพื่อนกับสิงโตเจ้าป่าผู้น่าเกรงขาม จึงทำตามที่สิงโตบอกทุกอย่าง
โดยลาเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ พอมีสัตว์ต่างๆ ผ่านมาลาก็จะร้องสุดเสียง พวกสัตว์ต่างๆไม่เคยได้ยินเสียงของลา จึงตกใจพากันวิ่งไปอีกทางซึ่งสิงโตคอยดักซุ่มอยู่แล้ว จึงกลายเป็นอาหารของสิงโต
ในวันนั้นสิงโตจึงได้กินอย่างอิ่มหนำสำราญ โดยไม่ต้องออกแรงไล่ล่าเหยื่อ
เจ้าลาก็คุยโอ่อย่างภูมิใจ ที่สิงโตได้กินอิ่มได้ก็เพราะเสียงอันน่ากลัวของตน สิงโตก็ได้แต่ยกยอปอปั้นลา ทั้งๆ ที่รู้ว่าสัตว์ต่างๆ นั้นออกวิ่งหนี เพราะตกใจในเสียงที่ประหลาดๆ ของลาต่างหาก
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
คนโง่ย่อมตกเป็นเครื่องมือของคนฉลาด






ลาผู้ลืมตัว

image
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..........มีลาตัวหนึ่ง มันได้ขโมยหนังสิงโตมาจากนายพราน เมื่อได้มาก็ดีใจ
มันได้เอาหนังสิงโตคลุมร่างของตนเอาไว้ เเล้วก็เที่ยวแกล้งสัตว์อื่นๆอยู่ตลอดเวลา โดยได้คอยดักซุ่มอยู่ตามพุ่มไม้ เมื่อสัตว์อื่นๆเดินผ่านเข้ามามา ลาก็กระโดดออกมาจากที่ซ่อนทำทีว่าตนเองเป็นสิงโต ทำให้สัตว์ตัวอื่นตกใจตัวสั่น รีบวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต เจ้าลาชอบอกชอบใจ
วันหนึ่งสุนัขจิ้งจอกได้เดินทางผ่านมา เจ้าลาก็ได้กระโดดออกมาจากพุ่มไม้อย่างเช่นทุกครั้ง
สุนัขจิ้งจอกไม่ทันได้ตั้งตัวก็ตกใจเป็นเป็นอย่างมาก เเต่มันยังคงนิ่งอยู่เพื่อตั้งสติเเละหาทางเอาตัวรอด
เมื่อลาเห็นสุนัขจิ้งจอกไม่วิ่งหนีไป มันจึงได้ส่งเสียงร้องเพื่อขู่คำรามออกมา
เมื่อสุนัขจิ้งจอกได้ยินเสียง จึงรู้ว่าเป็นเจ้าลามิใช่สิงโต สุนัขจิ้งจอกจึงได้เข้าจับลากินเป็นอาหาร
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
1. ผู้ที่อวดอ้างเกินจริงย่อมอวดเก่งลืมตนจนคนอื่นจับผิดได้
2. การกลั่นแกล้งผู้อื่นเป็นสิ่งที่ไม่ดี เด็กๆ อย่าเอาเป็นแบบอย่างนะครับ







หมาป่าจอมเนรคุณ

image
ในตอนเย็นใกล้พลบค่ำ เด็กเลี้ยงแกะเมื่อเสร็จจากการดูแลฝูงแกะเรียบร้อยแล้ว
จึงต้อนฝูงแกะของตนกลับลงมาจากภูเขา
“เฮ้…ใครก็ได้ช่วยที…ช่วยด้วย” เสียงนั้นดังออกมาจากหลุมลึกหลุมหนึ่ง
เมื่อเด็กเลี้ยงแกะมองลงไปในหลุม เขาก็พบว่ามีหมาป่าตัวหนึ่ง
กำลังพยายามกระโดดขึ้นมาจากหลุมหลายต่อหลายครั้ง
พร้อมๆไปกับร้องขอความช่วยเหลือไปด้วย
” นั่นหมาป่านี่…ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ!” เด็กเลี้ยงแกะตะโกนถาม

image
“เจ้าเด็กเลี้ยงแกะนี่, มาพอดีเลย ได้โปรดช่วยเหลือข้าหน่อยสิ”
“ไม่เอาหล่ะ, เดี๋ยวถ้าเราช่วยท่านแล้ว ท่านก็คงจะมาจับพวกแกะของเรากินเสียน่ะสิ”
“ไม่หรอก ถ้าเจ้าช่วยข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่จับแกะของเจ้ากินอย่างแน่นอน”
เด็กเลี้ยงแกะจึงไปที่ขอบหลุมแล้วเอาเชือกผูกที่ขาหน้าของเจ้าหมาป่า
จากนั้นเขาก็พยายามดึงมันขึ้นมาอย่างสุดความสามารถ แต่เชือกนั้นเกิดขาดจากกัน
“ปึ๋งงง…โอ๊ะ…โอ้ย ๆ”
หมาป่าก็เลยเป็นอันต้องตกลงไปกระทบเข้ากับพื้นด้านล่างหลุมอีก

image
ต่อมาเด็กเลี้ยงแกะได้ไปยืนที่ขอบหลุมแล้วใช้มือของเขาจับขาหน้าของหมาป่าเอาไว้
แล้วดึงมันขึ้นมา จึงสามารถดึงหมาป่าให้ขึ้นมาจากหลุมได้
และเมื่อสุนัขจิ้งจอกขึ้นมาจากหลุมได้แล้ว มันก็เปลี่ยนไปในทันที
คือไม่สำนึกถึงบุญคุณของเด็กเลี้ยงแกะเลยสักนิด
แถมยังอ้าปากอันใหญ่ของมัน ที่มีเขี้ยวอันน่ากลัว
” เจ้าผูกขาของข้าด้วยเชือกแล้วยังไม่พอ ยังพยายามที่จะฆ่าข้า
ด้วยการแกล้งทำให้เชือกขาด ทำให้ข้าต้องตกลงไปกระแทกกับพื้นในหลุมอีกด้วย”
พูดไม่พูดเปล่า มันยังทำท่าจะกระโจนเข้าใส่เด็กเลี้ยงแกะอีกด้วย

image
“อ้ายเด็กเลวคนนี้มันเป็นคนที่ทำให้ข้าต้องตกลงไปกระแทกกับพื้นหลุม
ด้วยการตัดเชือกที่ผูกขาหน้าของข้าเอาไว้”
หลังจากนั้น มีลิงตัวหนึ่งเห็นเหตุการณ์เข้าจึงคิดที่จะสั่งสอนหมาป่าจอมเนรคุณ จึงเอ๋ยขึ้นว่า
“ไหนลองทำเหมือน ๆ กับสถานการณ์ตอนนั้นอย่างที่เจ้าพูดให้ดูอีกครั้งได้ไหม?
…เพื่อจะได้เป็นการยืนยัน ตามข้อเท็จจริงยังไง”
“ได้เลย จะได้รู้กันว่าข้านั้นเป็นผู้ที่ถูกต้อง” ว่าแล้วเจ้าหมาป่า…ก็กระโดดลงไปในหลุมทันที

image
หมาป่าก็พูดว่า ” นี่…แล้วเอาเชือกนั่นมามัดขาหน้าของข้าด้วยสิ เดี๋ยวนี้เลย”
หลังจากที่ได้มัดขาหน้าของหมาป่าเอาไว้ และได้ทำท่าเป็นดึงมันขึ้นมา
เด็กเลี้ยงแกะก็ปล่อยมือที่ถือเชือกนั้นในทันที
“โอ๊ยเจ็บ…เห็นหรือยังล่ะเจ้าลิง…
ว่าข้าต้องได้รับกับสิ่งที่ย่ำแย่มากอย่างที่เจ้าได้เห็นนี่แหละ” หมาป่ากล่าว
“เราเข้าใจแล้วล่ะ อ้ายหมาป่าเนรคุณ
เชิญเจ้าอยู่ที่นั่น ไปตลอดกาลเลยล่ะกัน ลาก่อน…” ลิงกล่าว
ว่าแล้วเด็กเลี้ยงแกะกับลิงก็เดินร้องเพลงออกจากที่นั้นกันไปในที่สุด…

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
“เมื่อได้รับความช่วยเหลือจากใครแล้ว…หากลืมความเมตตานั้นไปเสีย…
ก็คงไม่มีใครที่จะคิดช่วยเหลือท่านอีกครั้งอย่างแน่นอน”















หนูนากับหนูเมือง

image
หนูนาตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในชนบท มันชอบกินผลไม้ มันอยู่อย่างมีความสุข
วันหนึ่งญาติของหนูนามาเยี่ยมจากในเมือง หนูนารวบรวมผลไม้มากมายไว้ให้หนูบ้านกิน
แต่หนูบ้านไม่ชอบกินผลไม้ หนูบ้านบอกว่า “อาหารพวกนี้น่าเบื่อเหลือเกิน”
“เธอเข้าไปในเมืองกับฉันเถอะ…ชีวิตในเมืองสนุกสนานกว่าที่นี่มากนัก”

image
ดังนั้นหนูนาจึงติดตามญาติของมันเข้าไปในเมือง พวกมันเดินทางมาถึงบ้านใหญ่หลังหนึ่ง
พวกมันมุดลอดใต้ประตูหลังบ้านเข้าไปในบ้าน
หนูบ้านพาหนูนาเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร บนโต๊ะอาหารมีอาหารวางอยู่มากมาย
พวกมันเริ่มกินอาหารเป็นการใหญ่ หนูนารู้สึกมีความสุข มันพูดว่า
“อาหารพวกนี้ช่างอร่อยเหลือเกิน!”

image
ทันใดนั้นมีเสียงบางอย่างดังแว่ว หนูทั้งสองวิ่งไปหลบซ่อน อยู่หลังกองอาหาร
หนูบ้านบอกหนูนาว่า “อยู่เฉย ๆ ไว้น่ะ เจ้าแมวใจร้ายมา”
หนูนารู้สึกกลัวมาก แมวตัวหนึ่งเดินเข้ามาในห้องอาหาร มันหันไปมองรอบๆห้อง
แมวตัวนั้นกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะอาหาร

image
หลังจากนั้นเจ้าหนูนาก็คิดได้ว่า ชีวิตที่มีความสงบสุขเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับมัน
หนูนาพูดกับหนูบ้านว่า “ลาก่อนน่ะ ญาติที่รัก”
เจ้าหนูนาเอ่ย “เฮ้ย ทำไมรีบกลับนักล่ะ”
“อืมม์” เจ้าหนูนาตอบ…
“ข้าขอยอมกินถั่วในความสงบ…ดีกว่ากินเค้กในความหวาดกลัวแบบนี้…
ข้าขอกลับไปใช้ชีวิตที่ท้องทุ่งอย่างเดิมดีกว่า”

image
นิทานเรื่องสอนให้รู้ว่า
“มีชีวิตสงบสุขปลอดภัย…ดีกว่าสุขสบาย…แต่ต้องหวาดหวั่น…เต็มไปด้วยอันตราย”








หมาป่ากับหมาเลี้ยงแกะ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…  ณ ฟาร์มเลี้ยงแกะแห่งหนึ่ง ที่อุดมสมบูรณ์และมีความสวยงาม ซึ่งมีฝูงหมาป่ากับฝูงหมาเลี้ยงแกะอาศัยอยู่ ฝูงหมาป่ากล่าวกับบรรดาหมาเลี้ยงแกะกลุ่มหนึ่งว่า “พวกเธอก็คล้ายกับพวกเราทำไมเธอไม่มาอยู่ด้วยกันกับเราเล่า” หมาเลี้ยงแกะตอบว่า “เราต้องทำงานให้กับนายของเราที่ไร่เลี้ยงสัตว์นี้ เขาไว้ใจเราให้ช่วยดูแลแกะเหล่านี้ ให้พ้นจากการเป็นเหยื่อพวกหมาป่า”
image
ฝูงหมาป่าเจ้าเล่ห์ก็เริ่มชักชวน พูดหวาดล้อมฝูงหมาเลี้ยงแกะว่า “ทำไมเธอถึงทำงานกับเขาอยู่ได้นะ?” หมาป่าตัวหนึ่งเอ่ยขึ้น “พวกเขาใช้งานเธอก็หนักทุกวันแบบนี้ ดูพวกเรานี้สิไม่ต้องทำงานเลย แล้วยังมีอาหารกินอุดมสมบูรณ์ พวกเธอควรไปอยู่กับพวกเราดีกว่า”
image
พวกหมาเลี้ยงแกะก็ใช้เวลาคิดอยู่นานและในที่สุด ก็ตกลงใจรับคำชักชวนของหมาป่า “ตกลงพวกเราจะไป” “ดีแล้ว” พวกหมาป่าว่า “พวกเราจะเดินนำทางพาพวกเธอไปยังที่อยู่ของเรา”
image
ดังนั้น พวกหมาเลี้ยงแกะ จึงแยกออกจากฝูงแกะตามพวกหมาป่าเจ้าเล่ห์ไป เมื่อพากันมาได้ไกลแล้ว พวกหมาป่าเจ้าเล่ห์ก็แสดงความโหดร้ายออกมาให้เห็น และหันกลับมาบอกกับพวกหมาเลี้ยงแกะว่า “เอาล่ะ ทีนี้เราก็ได้พวกเจ้ามาถึงที่นี้แล้ว พวกเราก็จะกินพวกเจ้าให้อร่อยไปเลยละ”
image
ว่าแล้ว… หมาป่าทั้งฝูงนั้นก็รุมกันกัดกินหมาเลี้ยงแกะทั้งฝูงจนหมด
นิทานอีสปเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : “อย่าหลงเชื่อคนง่าย” , “จงทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด อย่าละทิ้งหน้าที่ของตนเอง”













สุนัขจิ้งจอกกับเสือดาว

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… มีกลุ่มสุนัขจิ้งจอกต่างพากันหาอาหาร เพื่อการอยู่รอด โดยการแย่งชิงกัน เพราะถ้าหากตัวใดหาอาหารมาได้มาก ก็จะอยู่รอดไปหลายวัน
image
ครั้นเมื่อมาถึงสถานที่แห่งใหม่ พวกมันก็พยายามที่จะแย่งอาหารกันอีก แม้ว่าจะเป็นเพื่อนกันก็ตาม ยังคิดที่จะฆ่ากันกินเป็นอาหาร ทันใดนั้นเองก็มีเสือดาวตัวโตกระโดดเข้ามาในกลุ่มสุนัขจิ้งจอก เพื่อจะกินพวกสุนัขเป็นอาหารเช่นกัน เพราะเจ้าเสือดาวก็อดอาหารมาหลายวัน
image
เสือดาวร้องบอกพวกสุนัขว่า “พวกเจ้าจะไปทะเลาะกันทำไมให้เสียเวลามาเป็นอาหารให้ข้าดีกว่า” สุนัขเล่านั้น ต่างพากันเอาตัวรอดกระโดดหนีจากกลุ่มไปกันคนละทิศละทาง แต่มีสุนัขจิ้งจอกเฒ่าตัวนั้นหนีไม่ทัน จึงโดนเสือดาวกัดเข้าที่ขาหลังเลือดไหลออกมามาก เจ้าเสือดาวไม่รอช้า กัดกินเป็นอาหารจนอิ่ม และได้หลับไป
image
สุนัขจิ้งจอกที่หนีเอาตัวรอด ย้อนกลับมาที่เสือดาวอยู่เพื่อกินส่วนที่เหลือ แต่เมื่อเห็นพวกเดียวกันนอนตาย จึงเกิดสำนึกว่าอย่างน้อยสุนัขเฒ่าก็เป็นพวกเดียวกัน จึงช่วยกันรุมกัดเสือดาวเป็นอาหาร และจับกลุ่มไปด้วยกัน
นิทานอีสปเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ” พวกพ้องเดียวกันแย่งชิงกันก็ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ มีแต่โทษและความหายนะเท่านั้น ที่เป็นผลตอบแทน “




เสือโคร่งเจ้าปัญญา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… ณ ป่าลึกแห่งหนึ่ง มีเสือโคร่งตัวใหญ่วัยชราตัวหนึ่ง กำลังนอนอยู่อย่างหมดหวัง เพราะมันไม่มีญาติพี่น้อง หรือมิตรสหายเลย ไม่มีใครเหลียวแล ต้องอยู่อย่างลำบากตามลำพัง มันต้องอดมื้อกินมื้อ ไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะออกไปหาอาหารมาได้
image
อยู่มาวันหนึ่ง… ขณะที่เจ้าเสือโคร่งก็นอนอยู่ที่เดิม มีสัตว์หลายตัวที่เคยถูกเจ้าเสือโคร่งหมายเอาชีวิตสมัยยังหนุ่มแน่น พวกสัตว์เหล่านี้ จึงคิดที่จะแก้แค้น พวกสัตว์ต่างพากันพูดว่า ” พวกเราเจ้าเสือโคร่งชราตัวนี้เราจะเอามาทำอะไรดี เมื่อก่อนเคยไล่กินพวกเราแทบเอาชีวิตไม่รอด มาคราวนี้ทำไมมานอนสิ้นหวังเช่นนี้ละ”
image
พวกสัตว์ต่างๆไม่ต้องการเอาชีวิตเสือโคร่งชราอย่างเดียว แต่ต้องการสั่งสอนให้รู้รสชาติของการหนีเพื่อการมีชีวิตอยู่รอดได้ ว่าเป็นอย่างไร พวกสัตว์จึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านเสือโคร่งที่เคารพ วันนี้ท่านไม่ออกไปหาอาหารที่ลำธารเหมื่อนเมื่อก่อนหรือ ? ” เสือโคร่งตอบ “ข้าจำศีลไม่อยากเอาชีวิตใครอีก เพราะข้าอายุมากอยากอยู่อย่างสงบไม่ไปทำร้าย หรือฆ่าให้อีก พวกเจ้าก็เหมือนกัน ข้าเห็นแล้วยังไม่อยากจะกินเลย หลีกไปให้พ้นข้าเถอะ”
image
จากนั้นเสือโคร่งทำเป็นนอนลงเช่นเดิม แต่เสือโคร่งยังมีสติ ที่จะขู่พวกสัตว์ที่คิดทำร้ายมันรู้ดีว่า ไม่สามารถเอาเรี่ยวแรงมาต่อสู้ได้แน่ แต่ถ้าจะตายมันจะไม่ยอมตายเพราะน้ำมือสัตว์พวกนี้แน่ เสือโคร่งชรายังคิดต่อไปว่า ถ้าตายไปจริง ๆ ก็แล้วแต่พวกมันจะทำอะไร เพราะไม่ต้องการเสียศักดิ์ศรี เสือโคร่งพยายามทำตัวว่ายังเก่งกล้า ไม่ยอมสยบให้สัตว์อื่น
image
เสือโคร่งกล่าวต่อ “พวกเจ้าหลีกไปให้ไกลข้าด้วย ข้าไม่อยากทำบาป เพราะช่วงที่ข้านอนหลับ เกิดข้าละเมอเผลอ ไปกินพวกเจ้าเข้า มันจะเป็นบาปกรรมได้” พวกสัตว์เหล่านั้นเมื่อได้ยินเสือโคร่งกล่าว ก็รีบหนีเพราะกลัวเจ้าเสือโคร่งละเมอ
นิทานอีสปเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ” สติและปัญญามีไว้ไม่อับจน สามารถเอาตัวรอดจากภัยอันตรายได้ ”



 
Copyright © -2012 นิทานสอนเด็ก All Rights Reserved | Template Design by Favorite Blogger Templates | Blogger Tips and Tricks